Radziejowa - pożegnanie lata w Beskidzie Sądeckim

Tegoroczne lato pożegnaliśmy wędrując szlakami Beskidu Sądeckiego, a dokładniej Pasmem Radziejowej, wchodząc oczywiście na najwyższy szczyt regionu – Radziejową. Jak na ostatni dzień lata przystało, pogoda dopisała. Przyjemna temperatura, słońce i fantastyczna widoczność, dzięki której nawet odległe pasma górskie prezentowały się w pełnej krasie zachęcając do ich poznania. A jaką trasę zaplanowałam tym razem dowiecie się z opisu, do lektury którego serdecznie zapraszam!

Rytro - historyczna miejscowość u stóp Radziejowej

Początek, jak i koniec, dzisiejszej wycieczki ma miejsce w Rytrze, historycznej miejscowości położonej w powiecie nowosądeckim, w województwie małopolskim. Powstanie Rytra datowane jest na pierwszą połowę XIII wieku, gdy na zamku, na szczycie Zamczyska nad Popradem, osiedlić się mieli niemieccy rycerze. Stąd też nazwa, która wiązana jest z niemieckim słowem Ritter, czyli rycerz. Zamek do XVI stulecia pełnił funkcję obronną, potem stopniowo zaczął popadać w ruinę, by zostać zniszczonym przez wojska Jerzego Rakoczego w czasie potopu szwedzkiego. Aktualnie zamek wpisany jest do małopolskiego rejestru zabytków nieruchomych, a dzięki środkom z Rządowego Programu Odbudowy Zabytków odbudowywany. 

Niebieskim szlakiem z Wielkiej Roztoki Ryterskiej

Samochód zostawiamy na parkingu Wielka Roztoka Ryterska, z którego niebieskim szlakiem podążamy Doliną Wielkiej Roztoki, która nazwę zawdzięcza potokowi Roztoczanka (Roztoka Wielka, Rytrzanka) będącego lewobrzeżnym dopływem Popradu. Po drodze mijamy pomnik poświęcony pamięci Partyzantom Ziemi Sądeckiej oraz jedno z występujących tu ujęć wody mineralnej. 

Po przejściu ok. 1600 m dochodzimy do miejsca Wielka Roztoka Ryterska Pod Gałką, w którym szlak niebieski odbija w prawo, i tam idziemy, natomiast prosto dalej prowadzi ścieżka przyrodnicza Rogasiowy Szlak oznaczona biało-zielonym kwadracikiem.

Przed nami podejście o różnicy wzniesień 250 m na odcinku 1,5 km do Wdżar Niżnych, z których odchodzi szlak zielony do Barcic.

Tu na chwilkę siadamy na zielonej trawce, by uzupełnić płyny. 

Ścieżka prawie niezauważalnie pnie się w górę prowadząc nas raz lasem,

raz jego skrajem dzięki czemu możemy podziwiać widoki, w tym nasz cel – szczyt Radziejowej. 

Po przejściu 2 km dochodzimy do wiaty, w której znajduje się tablica informacyjna opisująca ścieżkę przyrodniczą W poszukiwaniu buczyny karpackiej i z której podziwiać można panoramę Beskidu Sądeckiego, co też czynimy. 

Kilometr dalej osiągamy szczyt Wietrzne Dziury, który jest całkowicie zalesiony, a naszą uwagę przyciąga jedynie znajdująca się tu wychodnia piaskowców.

Pokonujemy kolejne 1000 m i wychodzimy na Rozdroże Zwornik (1138 m n.p.m.). Stąd też żółtym szlakiem, który zaczyna się na Pod Wielką Przehybą można dojść do Starego Sącza. Przystajemy na chwilkę, by się rozglądnąć i kontynuujemy wędrówkę niebieskim szlakiem do schroniska PTTK Przehyba. 

Schronisko PTTK Przehyba - chwila na odpoczynek

Zanim jednak dojdziemy do schroniska, na Rozdrożu pod Wielką Przehybą, Hugo znajduje odrobinę ochłody w jednej z nielicznych kałuż. 

Mijamy po drodze Rozdroże pod Średnią Przehybą, obok którego znajduje się kapliczka i skąd roztacza się wspaniały widok na Tatry. 

Siadamy przy jednym ze stołów znajdujących się przy schronisku, by chwilę odpocząć i zjeść z apetytem drugie śniadanie. Więcej informacji o schronisku znajduje się w moim wcześniejszym wpisie opisującym wędrówkę ze Szczawnicy.

Widokowy szlak czerwony na Radziejową - odcinek GSB

Wracamy na Rozdroże pod Wielką Przehybą, skąd teraz szlakiem czerwonym, będącym notabene niewielkim fragmentem Głównego Szlaku Beskidzkiego, kierujemy się na szczyt Radziejowej.

Przed nami 4 km grzbietem górskim w towarzystwie ostatnich letnich promieni słońca i cudownych widoków: na Radziejową, Przehybę, Rytro i Tatry.

Mijamy po drodze Złomisty Wierch Północny (1224 m n.p.m.) i Złomisty Wierch Południowy (1215 m n.p.m.), przechodzimy obok wierzchołka Bukowinek, który oddzielony jest od Małej Radziejowej Przełęczą Długą. W ramach ciekawostki, w latach 80. XX wieku na Radziejowej i Złomistym Wierchu pojawiły się groźne szkodniki drzew: zasnuja wysokogórska oraz kornik drukarz, a leśnicy zapobiegając ich rozprzestrzenianiu wycięli tam całe połacie lasu.

I to właśnie dzięki szkodnikom, których niszczycielską działalność widać do dziś, szlak na tym odcinku jest tak widokowy. Od Przełęczy Długiej ścieżka wchodzi w “odbudowywany” las,

w którym spotkać można jego mieszkańców.

Stąd do szczytu Radziejowej jest już niewiele ponad kilometr.

Radziejowa - najwyższy szczyt Beskidu Sądeckiego

Radziejowa, o wysokości 1266 m n.p.m., jest najwyższym szczytem Beskidu Sądeckiego i jest jednym z 28 szczytów zaliczanych do Korony Gór Polski. Na całkowicie zalesionym wierzchołku znajduje się wieża widokowa, z której podziwiać można nie tylko panoramę Beskidu Sądeckiego, ale także odleglejsze pasma górskie. Na północnym stoku znajduje się ścisły rezerwat przyrody Baniska. Rezerwat leśny, ze starymi okazami drzew, których wiek datuje się nawet na ok. 200 lat.

Przybijamy pieczątkę, uzupełniamy płyny i schodzimy wąską, kamienistą ścieżką na Przełęcz Żłobki.

Z Przełęczy Żłobki do Rytra

Przełęcz Żłobki oddziela masyw Radziejowej od Wielkiego Rogacza, na który co prawda przez chwilę się zastanawiamy, czy nie wejść, ale jednak decydujemy się na zejście szlakiem żółtym do Rytra.

Ponieważ szlak ten jest monotonny i nużący, po 2 km marszu postanawiamy zejść z niego i wejść na ścieżkę przyrodniczą Rogasiowy Szlak.

I tu możemy skręcić w lewo, by przez stary kamieniołom piaskowca i Dolinę Wielkiej Roztoki dojść do samochodu, ale wybieramy skręt w prawo.

Odcinek do przejścia jest trochę dłuższy, ale za to mamy możliwość przejścia doliną potoku Mała Roztoka, który swoje źródła ma na Przełęczy Żłobki.

W międzyczasie ścieżka przyrodnicza łączy się i pokrywa z zielonym szlakiem z Niemcowej do Rytra. W Małej Roztoce znajdują się wiaty biwakowe, miejsca na ogniska oraz smażalnia pstrągów. 

Pętla na Radziejową z Rytra - wrażenia z wycieczki

Pętla, którą zatoczyliśmy, uwzględniając radosną twórczość przy schodzeniu, wyniosła 25 km o sumach podejść i zejść wynoszących 1150 m. Przejście trasy, wliczając postoje zajęło nam 7,5 h. Jak się okazało, szkodniki, które lata temu zniszczyły drzewostan, nam przyniosły możliwość podziwiania zarówno bliższych, jak i dalszych pasm górskich. Pogoda, jak na ostatni dzień lata przystało, spisała się na medal!