psyjazne

Turbacz – najwyższy szczyt Gorców, 1310m.n.p.m. W Dzienniku podróży do Tatrów Seweryna Goszczyńskiego znajduje się taki wpis: „Widok z Turbacza na wszystkie strony przecudny, obszarem, który zajmuje i bogactwem rozmaitości. Nie miałem jeszcze w swym życiu podobnego widoku”. To co, idziemy się przekonać?

Ruszamy z Hugo z Obidowej zielonym szlakiem w stronę Bukowiny Obidowskiej. To praktycznie najbardziej stromy odcinek na całej trasie. Mnóstwo śniegu, leciutki mrozik i słońce. I cisza. Po przejściu niespełna 2km dochodzimy do Bukowiny Obidowskiej, gdzie jest skrzyżowanie z czarnym szlakiem prowadzącym z Klikuszowej w stronę Turbacza, a na który wchodzimy.

Czarnym szlakiem idziemy 3km do Bukowiny Miejskiej po drodze mijając Polanę Piszczałową, z której rozpościera się widok m.in. na Obidowiec (będziemy na nim wracając), a na południe – widok na Tatry.

Bukowina Miejska to kolejne skrzyżowanie szlaków. Tym razem do czarnego dochodzi żółty, który prowadzi bezpośrednio z Kowańca – Nowy Targ do Schroniska PTTK na Turbaczu. W miejscu tym, oprócz tabliczek informacyjnych znajduje się Kapliczka Myśliwych.

Praktycznie zaraz po wejściu na żółty szlak, którym podążać będziemy jeszcze 3,5km z naprzeciwka nadbiegają dwa radosne pieski w typie labradora. Hugo na ich widok nie jest aż tak radosny, a ja desperacko wypatruję opiekunów. Bez skutku. Pieski mają obroże, wyglądają na zadbane. Po upływie paru minut, w czasie których Hugo ustawił towarzystwo, jedyne co przychodzi mi na myśl to opublikować post na jednej z grup FB. Psiaki mają coś na obrożach, ale nie mam szans zbliżyć się do nich w obecności Huga. Tak więc, ruszam z trójką psów do schroniska licząc, że może tam znajdziemy właścicieli.

Na Polanie Rusnakowej, na końcu której znajduje się Kaplica Matki Boskiej Leśnej Królowej Gorców, każdy z piesków ma już swój patyk, a ja chwilę spokoju.

Zatrzymujemy się na chwilkę na Długich Młakach, by podziwiać panoramę Tatr. Tu też dochodzą szlaki: zielony z Długiej Polany, czarny z Ostrowska i niebieski prowadzący z Łopusznej.

Jeszcze parę kroków i dochodzimy do Schroniska PTTK na Turbaczu. Ale zanim wejdziemy spoglądamy na Halę Długą, która już leży na terenie Gorczańskiego Parku Narodowego i widoczną w oddali Mogielicą, na zboczach której rozciąga się Polana Stumorgowa.

Schronisko PTTK na Turbaczu

Schronisko PTTK na Turbaczu im. Władysława Orkana jest jednym z większych schronisk turystycznych, oferującym aktualnie 110 miejsc noclegowych. Gdy nasze dzieci były małe, mieliśmy taką swoją tradycję, że rokrocznie jesienią przychodziliśmy właśnie do schroniska na Turbaczu, czasem korzystając z noclegu. Dokładnie tę trasę, którą pokonuję dziś ostatni raz pokonaliśmy z dziećmi 12 albo 13 lat temu.

Schronisko PTTK na Turbaczu położone jest na granicy GPN i poza wspomnianymi wcześniej szlakami prowadzą do niego jeszcze: żółty z Tymbarku przez m.in. Mogielicę, Jasień, Kudłoń, zielony z Niedźwiedzia i dalej, niebieski z Poręby Wielkiej i dalej, a także Główny Szlak Beskidzki oznaczony kolorem czerwonym. Wszystkie te szlaki, z wyjątkiem fragmentu GSB z Turbacza do Rabki-Zdrój przechodzą przez teren Gorczańskiego Parku Narodowego i są niedostępne dla piesków.

W czasie gdy Hugo odpoczywa przypięty do ławy, ja oglądam obroże naszych towarzyszy. Na szczęście jest tabliczka z numerem telefonu i imieniem pieska. I tu wybucham śmiechem, bo piesek ma na imię Lucky🙂 To chyba jakiś znak, że nie powinnam zostawiać naszego Lakusia w domu. Po rozmowie z właścicielką ustalamy, że sprowadzę pieski na parking w Obidowej, gdzie zostawiłam samochód. Chwila na odpoczynek i ruszamy.

Turbacz, Rozdziele, Obidowiec

Schodzimy, tak jak zamierzałam – czerwonym szlakiem. Ale zanim zejdziemy, to jeszcze najpierw wyjdziemy na szczyt Turbacza (schronisko jest poniżej). Wracając do słów Seweryna Goszczyńskiego, które przytoczyłam na początku, potwierdzam – widok przecudny! Na południe – Tatry, na zachód – pasma Babiej Góry i Pilska, na północ – panorama Beskidu Wyspowego.

Przed nami ok. 6km czerwonym szlakiem, który prowadzi granicą GPN. Po drodze mijamy Rozdziele, Obidowiec i kilku turystów. Niestety są i tacy, którzy zwracają mi uwagę, że psy idą bez smyczy😦 No cóż, nie zakładałam, że wyjdę z jednym psem, a wrócę z trzema. Idziemy, podziwiamy widoki i dochodzimy do Schroniska PTTK na Starych Wierchach.

Gdy ja z Hugo popijam przed schroniskiem herbatkę, Lucky i Czaruś zabawiają innych turystów. Przed nami ostatni, 1,5km odcinek zielonym szlakiem do Obidowej. W umówionym miejscu na parkingu czekają już opiekunowie nowych kolegów Huga.

Wycieczka bardzo udana. Ja „zaliczyłam” Turbacz zimą, Hugo miał towarzystwo, a błąkające się pieski trafiły bezpiecznie do swojego domu. Przejście prawie 17km trasy, wraz z wszystkimi postojami i przygodami zajęło nam 5,5h. Ciekawe, co na to moja infekcja? Ale to okaże się w piątek😉